“In een ruk uitgelezen op weg naar Ecuador. Ben benieuwd wat er nog meer achter dit verhaal zit.”
“In één ruk uitgelezen en denk dat het, ondanks de controverse die het heeft opgeroepen en nog zal oproepen, een onderwerp is dat waard is om vast te leggen.”
“Ik heb ‘het evangelie van Issa’ gelezen en ga het nog maar een keer lezen. Het is wat ik er van hoopte.”
“Bijzonder boeiend en verbredend en verdiepend.”
´verrassend, prettig leesbaar, interessant. Wil graag meer horen over de andere kant van het verhaal tijdens de lezing´.
`Getuigt van groot inzicht´
‘Erg toegankelijk geschreven. Heb het grotendeels met veel plezier gelezen’
‘Heb het Evangelie van Issa ademloos uitgelezen. Complimenten voor de nieuwe inzichten , die je per boek en per lezing verspreidt.’
De publicatie in 1894 van de vertaling van een Tibetaans manuscript over het verblijf van Jezus in India en Nepal/Tibet (The unknown life of Jesus Christ) door de Russische journalist en schrijver Nicolas Notovitch heeft veel stof doen opwaaien. Aanvankelijk kwam uit niet-kerkelijke hoek een enthousiast onthaal. De gevestigde kerkelijke orde heeft echter haar best gedaan deze vertaling en de auteur op alle mogelijke manieren in diskrediet te brengen. Het gevolg is dat de uitgave sinds het begin van de twintigste eeuw met grote scepsis en met een zeker cynisme als frauduleus werd afgewezen. Deze afwijzende houding is tot op de dag van vandaag gangbaar. Wat opvalt, is dat de gangbare kritiek niet veel verder komt dan steeds dezelfde, vaak ongefundeerde, argumenten. De tekst zou ontsproten zijn aan het al te creatieve brein van een Russische fantast. Zulke critici hebben geen oog, noch respect voor de levende en aloude Indiase mondelinge overlevering. Binnen de Indiase traditie is er veel bevestiging te vinden onder alom gerespecteerde geestelijke leiders en geleerden. Zij bevestigen het verblijf van Jezus in India en Nepal/Tibet waar hij een verdere opleiding ontving als yogi en in wijsheid tot volle wasdom kwam. In onze tijd beschikken we over:
- De expliciete bevestiging van Svâmî Abhedânanda van de Râmakrishna Vedânta Math in Calcutta die het manuscript in handen heeft gehad en gedeeltelijk heeft vertaald.
- De expliciete bevestiging van Svâmî Prajnânanda eveneens van Râmakrishna Vedânta Math alsmede van de leiding van de Ramakrishna Math organisatie.
- De expliciete bevestiging van Svâmî Niscalânanda Sarasvatî, Shankarâcârya van Puri (Jagannath tempel) waar Jezus ongeveer zes jaar heeft gestudeerd.
- De expliciete bevestiging van Shrî Satya Sai Baba.
- De expliciete bevestiging van zowel Svâmî Chidânanda (Divine Life Society) als zijn leermeester Svâmî Shivânanda.
- De expliciete bevestiging van Paramahamsa Yogânanda (autobiografie van een Yogi).
- De expliciete bevestiging van de leiding van de Buddhist Society, New Delhi.
- De expliciete bevestiging uit de jaren ’20 en ’30 van de abt van het Himis klooster in Ladakh.
- De expliciete bevestiging van Svâmî Râmatîrtha, een Indiase yogi en wijze (1873-1906).
Het is te betreuren dat tegenover het gewicht van deze getuigenissen van een grote verscheidenheid aan geleerde en wijze mensen uit India in het Westen de voorkeur wordt gegeven aan het flinterdunne argument van: ‘leugens, allemaal leugens.’ Is dit niet cynisch en oppervlakkig, een wetenschapper onwaardig?
Uitgeverij Conversion Productions stelt zich voor, bij voldoende belangstelling en ondersteuning, een serie interviews te houden in India met ‘insiders’ die bereid zijn hun kennis en informatie met ons te delen. Een dvd-uitgave samen met een reisverslag zal dan volgen. Als u een bijdrage in welke vorm dan ook wilt leveren of als u mensen kent die dit initiatief willen steunen, dan kunt u zich bij ons melden. Sympathisanten zijn van harte welkom!
Uitgeverij Conversion Productions
Hier is een videoclip van een gedeelte van een toespraak van Gyan Svami in het Tattvaloka auditorium in Madras (Chennai), India in Maart 2011.In deze toespraak gaat hij in op de spirituele boodschap van Jezus die inhoudt dat ‘het Koninkrijk’ onsterfelijkheid brengt of eeuwig leven (everlasting life). Voorts zegt hij dat Jezus 18 jaar in India en Tibet verbleef om zich er in yoga te bekwamen. Hij stelt dat Jezus de mytische Babaji Mahavatar in de Himalayas ontmoette. Babaji geldt als de grondlegger van Kriya Yoga. Deze vorm van yoga kenmerkt zich door het beoefenen van ademhalingsoefeningen. Een Kriya meester is in staat de ademhaling te stoppen en op die manier lange tijd in leven te blijven zonder stofwisseling. Hij zegt dat Jezus een Kriya yoga meester was en op grond daarvan de kruisiging kon overleven. Na de kruisiging ging Jezus terug naar de Himalayas hetgeen bevestigd wordt door zowel een traditie binnen de Islam als in India (Bahavishya mahapurana).
Tegen ieders verwachting in heb ik me laten verleiden om ook te gaan twitteren. Ik was net begonnen om – met een paar ex-collega’s en oud-bankiers, zoals ikzelf – te komen tot de oprichting van een nieuw bancair circuit en dit was een prima aanleiding om te gaan ‘Twitteren’. Mijn Twitter account is dan ook @BankierPaul. Het idee betreft een bancaire faciliteit die weer terug zou gaan naar de oorspronkelijke functie van een bank: het aantrekken van spaargelden om die vervolgens te gebruiken voor financieringen of leningen aan klanten als kredietnemers. Net zoals de spaar- en boerenleenbanken van vroeger. Dit bancaire circuit zou zich vooral richten op het kleinbedrijf in Nederland. Bekend is dat het huidige bancaire systeem het kleinbedrijf stief-moederlijk behandelt en kredietverlening aan het kleinbedrijf als verliesgevend beschouwt.
Daarnaast heb ik mij gedurende meer dan 50 jaar bezig gehouden met praktische filosofie en religie zoals de gnostiek uit het vroege Christendom en Indiase filosofie (advaita vedanta). Eerst werd ik van bankier filosoof en nu weer van filosoof bankier. Een afwisselend bestaan. De bancaire website is www.dekredietunie.nl.
De Shankaracarya van Puri heeft steeds de informatie over de studieperiode van achttien jaar van Jezus in India bevestigd. Hij is een van de hoogste gezagdragers in India die zich onomwonden uitspreekt. Andere gezagsdragers houden een slag om de arm. Daarom is dit filmpje van belang. Andere bevestigingen van Jezus in India komen uit de hoek van geestelijke leiders die vanuit hun eigen ashram of centrum hun persoonlijke mening en gevoelens verkondigen. Een Shankaracarya bekleedt echter een formele functie die vergelijkbaar is met die van de Paus van Rome. Tijdens mijn rondreis in April 2011 verbleef enige dagen in Puri, aan de Oostkust van India (Golf van Bengalen) waar de Shankaracarya van Puri zetelt. Zijn naam is Shri ~Niscalananda Sarasvati.
Ik vroeg hem naar het verblijf van Jezus in India en hij bevestigde Jezus vijftien jaar in India verbleef om er te studeren waarvan twee jaar in Puri. Hij studeerde er aan de Jagannath Tempel die nog steeds bestaat maar het huidige tempelgebouw is van latere datum.Ook bevestigde ZH dat Jezus in Nepal is geweest en in Kashmir.
Deze film begint aan het einde van het antwoord van Zijne Heiligheid (in het Hindi) om vervolgens over te gaan tot een vertaling van wat hij heeft gezegd door sommigen van de aanwezigen, na afloop van de audientie. Tenslotte volgen een paar opnames uit de ashram (Govardhana Math genaamd).
Ik heb nu meer dan een maand de tijd gehad om de in India opgedane ervaringen en informatie te verwerken. Zoals ik al geschreven heb, is er sprake van een levende Jezus traditie in India die echter niet verder teruggaat dan ongeveer 200 jaar. Het feit dat deze traditie naar buiten is gekomen heeft te maken met de parallelliteit tussen Jezus Christus en Shri Krishna. Toch is deze informatie onvoldoende om aan te voeren dat Jezus zijn studieperiode ook in India doorbracht.
Op naar het Hemis klooster dus, om alsnog te proberen het in de kloosterbibliotheek opgeslagen Jezus-manuscript in de openbaarheid te krijgen. Het grote probleem is echter dat de huidige abt van het klooster, Taktsang Rinpoche genaamd, in de jaren zeventig naar Tibet is afgereisd en niet meer is teruggekeerd. Onduidelijk is of hij door de Chinezen wordt vastgehouden of dat hij is vermoord. Zeker is echter dat hij vlak voor zijn vertrek aan de 12e Gyalwang Drukpa verzocht heeft voor het klooster te zorgen en ‘op de tent te letten’. Dat heeft de Gyalwang Drukpa gedaan en hij doet dat nog steeds. Maar hij beschouwt zich als niet meer dan een ‘oppas’ en acht zich niet bevoegd belangrijke beslissingen te nemen, zoals het openbaar maken van het Jezus-manuscript. Dat moet dus wachten tot de huidige abt op wonderbaarlijke wijze terugkeert of totdat een nieuwe abt als opvolger wordt benoemd. Zo zitten we dus in een overduidelijke patstelling. Toch verwijzen senior monniken in het klooster nog steeds naar het bestaan van het manuscript zoals Mw Kiki Tan overkwam toen zij in 1997 het Hemis klooster bezocht en te horen kreeg van het bestaan van dit manuscript en dat het manuscript zich in de bibliotheek bevond.
De uitdaging is dus om toch te proberen dat manuscript in de openbaarheid te krijgen. Een bezoek aan de Twaalfde Gyalwang Drukpa lijkt onvermijdelijk maar we zullen nog de nodige argumenten moeten verzamelen om hem te overtuigen zijn ‘oppas-argument’ te laten varen. In ieder geval beschikken we over de toestemming van de in India zeer gerespecteerde Dr Karan Singh om zijn naam te gebruiken voor de introductie bij de Gyalwang Drukpa. Dr Karan Singh was de vroegere en laatste Maharaja van Kashmir. De Gyalwang Drukpa beschikt over een moderne website die zeker de moeite van het bezoeken waard is. Er staan filmpjes op en je kunt hem volgen op Faceboek en Twitter.!
Zo gaat de speurtocht door. Ik hoop voor December van dit jaar terug naar India te kunnen gaan voor een vervolgbezoek als alle omstandigheden dit toelaten. In Ladakh, waar het Hemis klooster zich bevindt op meer dan 3000 meter hoogte zal het dan wel koud zijn terwijl het in Zuid India dan nog 25-30 graden is.
Op Vrijdag 22 April kwam ik terug in Nederland. Jullie hebben, hoop ik, kunnen meelezen wat ik tijdens mijn rondreis door India in een maand tijd heb meegemaakt. Het bezoek aan Puri was een onbetwist hoogtepunt omdat ZH 
Shri Niscalananda Sarasvati, de Shankaracarya van Puri, onomwonden te kennen gaf en bevestigde dat Jezus 15 jaar lang in India heeft gestudeerd om er een volleerde Yogi en Bodhisattva te worden. Bovendien hadden we een indringend gesprek over Vedische wiskunde en benoemde hij mij tot zijn vertegenwoordiger buiten India met als doel om te komen tot een verdere verspreiding van Vedische wiskunde en Vedisch rekenen, wereldwijd. In Puri was er dus de onomwonden bevestiging dat Jezus in India heeft gestudeerd en gewerkt en in de tweede plaats de onverwachte aansporing om Vedische wiskunde op de wereldkaart te zetten. Twee niet geringe aspecten van deze reis.
Toen ik thuis kwam, vroegen de mensen om me heen natuurlijk hoe de reis was geweest? Aanvankelijk formuleerde ik, zoals ik gewend ben, een voorzichtig antwoord met de nodige slagen om de arm. Maar naarmate de vraag vaker werd gesteld en ik genoeg kreeg van alle slagen om de arm en de ‘ja maren’, ‘mitsen’, ‘wellicht’, ‘misschien’ enz werd het steeds duidelijker en helderder in mijn kennelijk nog verduisterde geest dat ik een heel duidelijk en recht antwoord kon en moest geven:
Ik heb Jezus in India gezien!
In het spirituele veld kom je er – helaas (want de geest is nu eenmaal traag en lui) – niet zo (gemakkelijk of met een Jantje-van-Leien) van af. In het spirituele veld dwingen nieuwe inzichten en ontdekkingen je altijd tot veel en hard werken omdat eigen het hele systeem overhoop wordt gehaald. Dit op zich zo mooie inzicht van Jezus in India is en blijft moeilijk te ‘bewijzen’ omdat het idee dat wij in het Westen van bewijsvoering hebben hopeloos achterhaald is. Wij zijn altijd op zoek naar fysieke bewijzen, liefst in de vorm van documenten omdat we die nu eenmaal als concreet en dus betrouwbaar beschouwen. We zijn met z’n allen een grote verzameling van ongelovige Thomassen (zalig zijn zij die niet zien en toch weten). Behalve de wel zeer concrete bevestiging van de Shankaracarya van Puri heb ik geen ander ‘Westers bewijsmateriaal’ kunnen vinden. Zoals reeds aangegeven is dat (Westerse) bewijsmateriaal echter zo dood als een pier en niemand kan mij de betrouwbaarheid van een document garanderen dat ooit in een achterzaaltje van een klooster of anderszins is gekopieerd door een monnik-schrijver. Was hij misschien dronken? Had hij wellicht zijn eigen bedoelingen en veranderde hij ongemerkt de tekst? Niemand zal dat weten.
Heel anders is het echter gesteld met een levende traditie, zoals de mondelinge overlevering, waar de sociale controle veel directer en ook dwingender is. Een orale traditie over Jezus in India, in de zin van mondeling overgeleverde teksten, heb ik (nog) niet ontdekt maar wat mij ertoe brengt te zeggen dat ik Jezus in India heb gezien is dat ik veel hoogontwikkelde mensen heb gesproken die mij unaniem bevestigden dat er een levende traditie is van ontmoetingen met Jezus. Tijdens mijn reis diende als basisbewijs de ontmoeting die Shri Ramakrishna, een van de meest geëerde heilige mannen uit het India van de 19e eeuw, had met Jezus in de tuin van Dakshineshvara. In Westerse termen zouden we zeggen dat hij in die tuin een visioen had maar dat was het niet. De ontmoeting in die tuin was een materiële ontmoeting zoals Jezus ook materieel verscheen aan de Apostelen en aan de ‘ongelovige’ Thomas in het bijzonder. In India is er een lange traditie van bijzondere mensen die tijdens hun leven maar ook na hun dood kunnen verschijnen (materialiseren) en weer verdwijnen (dematerialiseren). Niet zelden kunnen zij ook op verschillende plaatsen tegelijkertijd verschijnen. Uit de Bijbel weten we heel goed dat Jezus dat kon en deed toen hij regelmatig aan de apostelen en anderen ‘verscheen’ na zijn kruisiging. ‘Verschijnen’ doet Jezus nog steeds, ook in India. Zo is er ook het verslag van Svami Satyananda Sarasvati, grondlegger van de Bihar School of Yoga in Munger, Bihar, die Jezus ontmoette in een van de grotten rond of bij Rishikesh aan de voeten van het Himalaya gebergte. Hetzelfde geldt voor Svami Shivananda en ook voor Satya Sai Baba, die zojuist is ‘heengegaan’. Ik had de hoop Satya Sai Baba nog een bezoek te kunnen brengen. Maar op de dag dat ik probeerde een afspraak te maken was hij in het ziekenhuis opgenomen. Het was alsof hij zei dat ik voldoende informatie had of zou krijgen en dat een bezoek niet meer nodig was.
Anderen die ik sprak gaven een heldere analyse over de overeenkomst tussen de boodschap van Jezus en de kernwaarden van de Indiase traditie. Zij beschouwen Krishna en Jezus als ‘broers’ en Krishna energie en Christus energie als uitwisselbaar. Al die opmerkingen bij elkaar hebben mij ertoe aangezet om tijdens deze reis ook te studeren en met name na te denken over de wortels van zowel het Christendom als de Joodse traditie. Ik vond op internet een prachtig basisstuk dat mij in staat stelde er verder op in te gaan en de gedachtegang van dat stuk verder uit te werken en uit te bouwen. De grondgedachte is dat de Joodse monotheïstische traditie parallel loopt aan de Vedische monistische traditie (a-dvaita vedanta). Tot mijn eigen verbazing ontdekte ik dat de basis van de Joodse traditie verankerd ligt in het verbond dat God met Abraham sloot en dat je bijna zou denken dat de openingszin van dat verbond rechtstreeks uit de Vedische traditie komt. Hier is de tekst van de betrokken passage:
Het is heel goed mogelijk dat Jezus zich gewaar was van de paralleliteit tussen de Vedische en de Joodse tradities en dat hij eenvoudig terug naar India ging om de levende traditie van Yoga en advaita vedanta te bestuderen die niet langer in de Joodse traditie levend werden gehouden of een nieuwe impuls nodig hadden. Het monotheïsme van de Joodse traditie is gebaseerd op het ‘verbond’ dat God sloot met Abraham: Ik ben God de Almachtige, richt uw schreden naar Mij en gedraag u onberispelijk. Een van de betekenissen van het woord Brahman, het Absolute, is ook: ‘almachtig’ en ook: ‘ontzagwekkend’. Het ‘richt uw schreden naar Mij’ is niets anders dan dat we ‘ons de Heer steeds herinneren’. In India eindigen spiritueel ontwikkelde mensen hun brieven of teksten dikwijls met: narâyana smaranam: ‘in herinnering aan de Heer’ terwijl de inhoud en betekenis van ‘onberispelijk gedrag’ verankerd ligt in sanatana dharma, in de aloude traditie. Jezus ging terug naar India om er te studeren en de draad weer bij het begin, bij de wortels, sanatana dharma, op te pakken. Jezus was geboren binnen de Esseense gemeenschap. De Essenen hielden stug vast aan de oude Joodse traditie die terug ging naar koning David en naar Mozes. Het gegeven van sanatana dharma was hen welbekend, want zij hielden zich er aan. Terugvertaald luidt tekst van het verbond: Ik ben Brahman, houd Mij in gedachten en gedraag u naar de regels en wetten van het Universum. Tot op de dag van vandaag is deze opdracht gemeengoed onder diegenen die het pad van de aloude Vedische traditie nog steeds volgen.
Gisteren spraken Carin en ik met de Organisatie Hindoe Media. We kwamen overeen dat wij een documentaire zullen maken van plm 1 uur met als voertaal Engels en met Nederlandse ondertiteling en dat deze documentaire volgend jaar op het publieke net van de Nederlandse TV zal worden uitgezonden door NTR-OHM. Tevens zal de documentaire in India en in Suriname worden vertoond en verder wereldwijd voor en door de TV stations die erin geïnteresseerd zijn.
Dit is het klinkende resultaat van deze reis. We hadden het ons niet mooier kunnen wensen.
We zijn iedereen buitengewoon dankbaar voor alle blijken van belangstelling en ondersteuning en niet in de laatste plaats voor de concrete ondersteuning via het systeem van crowd funding dat deze speurtocht financieel heeft mogelijk gemaakt. Na het vastleggen van diverse afspraken zal de volgende stap zijn het maken van een script en het vinden van voldoende sponsors en financiers om deze productie mogelijk te maken.
We hebben er alle vertrouwen in dat dit zal lukken.
Men zegt wel dat ‘de kost voor de baet uitgaat’ en dat is ook zo. Maar men vergeet dan gemakshalve dat het idee en het concept vóór de kost gaat.
Deze reis heeft het idee en het concept gebaard.
Mooier kan niet.
Dank jullie wel.
Paul van Oyen
India is niet hetzelfde als Nederland, dat is in ieder geval duidelijk gebleken tijdens mijn speurtocht naar Jezus in India. De overbevolking legt een zodanige druk op het systeem dat iedereen uit is op een stukje ruimte. Voordringen, niemand de ruimte geven, maar altijd ruimte nemen is de basisregel in de menselijke omgang op straat, in het openbaar, in de media en vooral ook in het verkeer. Mensen kunnen hier op de meest onschuldige manier voordringen, zonder dat je er echt erg in hebt. Ook kijken ze je net zolang aan totdat je de ogen afwendt zodat ze de ruimte krijgen.
Wat een verademing als je dan, zoals ik, plotseling in contact komt met de oude koninklijke families (van de maharaja’s) die er nog regels en manieren op nahouden uit een oude tijd. Ik kom nu met een zekere regelmaat ongeveer 35 jaar in India en in die tijd heeft er een volslagen metamorfose plaatsgevonden. Van een strikt socialistische staat als achtergesteld ontwikkelingsland met een gigantisch overheidsapparaat is India nu een zelfbewuste natie geworden die een hoge ambitie koestert om in de vaart der volkeren te worden meegenomen waarbij economische groei en een verhoging van het bruto nationaal produkt bovenaan de prioriteitenlijst staan. Veiligheid wordt ‘gekocht’ met een groot leger dat kan beschikken over modern materieel. Deze formule is echter tevens een garantie voor een verdere groei van het ego-denken, van een westerse leefstijl die haaks staat op de traditionele waarden van sanatana dharma (de aloude Vedische traditie). Het is zinloos om daarover tranen te laten want deze ontwikkeling is nu eenmaal op gang gebracht en deze trein gaat niet stoppen.
De vroegere Maharaja van Puri was heel behulpzaam om mij allerlei introducties te geven bij de vroegere Koninklijke Hoogheden van Kashmir en van Ladakh. Deze introducties zijn nu van belang omdat iedereen mij adviseert om toch vooral te proberen inzage te krijgen in het manuscrupt over het Leven van Issa in het Hemis Klooster in Ladakh (het Indiase deel van Tibet). Sinds 1922 is de bibliotheek echter angstvallig op slot gehouden voor buitenlandse bezoekers. Het zal dus de nodige overredingskracht vergen om toegang te krijgen.
Vanmorgen sprak ik telefonisch met Dr Karan Singh, 80 jaar oud en de vroegere Maharaja van Kashmir, een van de machtigste oude koninklijke families in India. Hij was buitengewoon voorkomend en vriendelijk en vanwege de introductie van zijn (ex) collega uit Puri was hij graag bereid mij in zijn huis of kantoor in Delhi te ontvangen in september. Hetzelfde gold voor HRH Wang Chuk, de vroegere koninklijke familie van Ladakh. Merkwaardig hoe gemakkelijk Jezus in India de deuren opent!
Overduidelijk is geworden dat Jezus een ‘kind van India’ is maar om met enig tastbaar bewijs te komen over zijn studieperiode in India, valt niet mee. Het manuscript in het Hemis Klooster is een van de weinige concrete aanknopingspunten en dat wordt de volgende stap in deze speurtocht. Er valt nog veel te doen, veel te bepraten en veel te onderhandelen. Maar de trein is op gang gebracht, en, net als in India, gaat die niet meer stoppen tenzij bij het eindpunt:
Jezus was een Yogi.
Het is in de ashram in Shringeri bijna onherkenbaar veranderd.De Matha wordt steeds groter en trekt steeds meer mensen. Er is weer heel veel bijgebouwd, ook aan accommodatie voor al deze mensen. Alles nieuw dus maar nog steeds chaotisch vanwege de dingen die niet af zijn en omdat er op een andere manier wordt opgelet. Geld is hier meer dan genoeg. Daar gaat het niet om. Maar in subtiele zin is het ergens ook armoe vanwege de statuszoekerij.
Hier vind je de link naar de foto’s van het festival op de site van de ashram.
http://www.sringeri.net/gallery#Vardhanti%202011
Het nieuwe accommodatie gebouw staat aan de hoofdstraat. Autorijden in India betekent voortdurend en geheel onnodig claxonneren. Dat doet iedereen dus en de ene auto heeft nog een grotere en harder claxon dan de ander. Vrachtwagens spannen wat dat betreft de kroon. Die claxonneren je gewoon de weg af en denderen eigenlijk altijd door. Na middernacht nog steeds claxons en hard pratende mensen. Om vijf uur ‘s ochtend begint de show opnieuw en rond 06.00 uur klinken er allerlei mantra’s, gebeden en ceremoniele prevelementen door de luidsprekers. De fesistiviteiten rond de verjaardag van de Heiligheid die een maand geleden zijn begonnen, zijn nog steeds niet helemaal afgelopen. Vanavond is de grande finale met een muziekuitvoering. Ik ben nog niet het Matha-terrein opgelopen eenvoudig en alleen vanwege de onvoorstelbare drukte . Om 10.00 uur gaat het Vedisch studiecentrum open en dan ga ik daarheen. Rond 11.00 darshan met ZH en dan ben ik ik echt in de ‘ running’ , drukte of niet.
De kamer die ik kreeg toegewezen is natuurlijk brandnieuw maar niets is af en de verfspetters moeten nog overal weg worden gepoetst als dat ueberhaupt gebeurt. Geen spiegel, geen handdoek rek of haak, geen tafel. geen stoel, een onderlaken dat onvoorstelbaar grof en hard is, geen bovenlaken maar een sprei. Gelukkig heb ik twee dhoti’s bij me zodat de ene nu een lakenset is geworden. Verder zijn er hier veel muggen. Tot nu toe was ik gevrijwaard van muggen maar hier niet. Omdat de ventilatieramen niet dicht kunnen, komen ze ook vrij naar binnen vliegen. Er valt niets tegen te doen.
Als ik dit overzie, denk ik met weemoed terug naar de super eenvoud van de Matha in Puri die vele jaren achterloopt maar juist daarom zo puur en verstild is. Je kunt daar eigenlijk zo bij de Heiligheid binnenstappen. Mij was geadviseerd om het in Shringeri niet over Jezus in India te hebben maar ik ga dat natuurlijk juist wel doen. Alleen al om te zien wat er dan gebeurt. Ik zal beginnen te vragen hoe het komt dat veel Swami’s en Yogi’s met grote stelligheid spreken over de parallelliteit tussen Jezus en Krishna en ook hoe zij spreken over het identieke tussen de Christus energie en die van Krishna.
Bij terugkomst in Madras zal ik de reis hopelijk rustig op mij in kunnen laten werken.
Puri is een badplaats aan de Golf van Bengalen en ligt (dus) ten zuiden van Calcutta. Het is hier bijna bloedheet en alles is chaotisch op z’n Indiaas. Toch doet de atmosfeer sterk denken aan Zandvoort aan Zee zoals Rishikesh deed denken aan Volendam. Overal hotels en kamerverhuurbedrijven. Aan de rand van Puri is er nog een vissersdorp met een vloot van – naar schatting – meer dan honderd boten (bootjes). Deze boten zijn dan roei- en zeilboten, heel slank en met een schuin omhoog lopende boeg. Op zich een prachtig gezicht omdat ze zo rank en tegelijkertijd stevig zijn gebouwd. Dat mag ook wel want het kan ook spoken in de Golf van Bengalen en jaarlijks komen er wel 10 vissers om. Een fors gelag voor een relatief klein dorp. ‘De vis wordt duur betaald’.
Ik logeer in een heel eenvoudig hotel dat zonder fratsen een basis-comfort biedt: Airconditioning (in deze hitte helaas noodzakelijk), schone ruime kamer met badkamer en warm en koud stromend water, TV (alleen Indiase zenders) en een rudimentaire roomservice die eruit bestaat dat je iemand van het personeel aanschiet en met handen en voeten zegt dat je een pot thee op de kamer wilt hebben of zoiets als ‘ buttered toast’. Gelukkig kun je er de was inleveren die door een extern bedrijf dezelfde avond wordt terugbezorgd voor 1 of 2 euro maximaal. Het hotel wordt gerund door een Chinese familie en dus – zeer on-Indiaas – is het brandschoon. Dat is de werkelijke luxe. Terwijl ik deze brief aan het tikken ben in een internet cafe tikt een buurman me op de schouders met de mededeling dat ik het Engels kennelijk goed beheers en of ik maar even zijn liefdesbrief per E-mail aan zijn lieve Japanse vriendin wil verbeteren. Dat heb ik natuurlijk met liefde gedaan. Opmerkelijk hoe gemakkelijk en natuurlijk dat gaat. Zijn brief was overigens ook van een wonderlijke puurheid. Zo is India.
Nu terzake:
Sinds afgelopen maandagochtend was ik dagelijks op de ashram of Matha van ZH Shri Nischalananda Sarasvati, Shankaracarya van het Oosten. De Matha heet Govardhan Matha. De Heiligheid is een krasse baas van – naar schatting – vroeg in de zeventig maar dat is niet gemakkelijk te zeggen want deze mensen hebben tegelijkertijd een hele jonge en tijdloze uitstraling. In Bubaneshvara, de hoofdstad van de staat Orissa, logeerde ik in een hotel en zat in het restaurant toen er een Indiase familie binnenkwam om er te eten. Een man van naar ik dacht van 52-53 jaar oud kwam op me af en vroeg onmiddelijk naar mijn ketting zoals zovelen dat doen. We raakten aan de praat en hij bleek een enthousiaste dagelijkse beoefenaar van Yoga te zijn en hij zei me dat hij achter in de zeventig jaar oud was. Leeftijd is toch werkelijk een relatief begrip. zeker als geest en ziel jong blijven.
De hele bedoening rond de Shankaracarya is informeel en staat in scherpe tegenstelling tot de formele toestand rond ZH Bharati Tirtha van Shringeri. Het verschil tussen Shringeri Matha en Govardhana Matha is dan ook – qua uitstraling en vormgeving – heel erg groot. Je zou het kunnen vergelijken met het verschil tussen Amsterdam en ……. Zundert(?). Maar juist de informele atmosfeer maakt een darshan van de Heiligheid van Puri tot een soort familiefeest of familiegebeurtenis waar grappen worden gemaakt en iedereen meedoet in een algemene conversatie. Die conversatie voltrekt zich echter in het Hindi en de kennis van het Engels is schaars en voor zover aanwezig vrijwel onverstaanbaar vanwege een soort Indiaas gemompel. Dan blijft er niets anders over dan een stil toekijken en wachten dat iemand binnen komt die wel Engels spreekt en kan vertalen. Dat gebeurt dan ook meestal (min of meer) en dan is de Heiligheid er als ‘ de kippen’ bij om mij te vragen ‘ of ik nog vragen heb’. Die heb ik dus – gelukkig – altijd voor de hand en nu sta ik al bekend als ‘Mr Question’. De Heiligheid waardeert het vragen stellen echter zeer en blijft maar vragen of er nog vragen zijn. Zo heb ik dus heel uitgebreid de gelegenheid gekregen om vragen te stellen over Jezus in India en over andere zaken. Er is geen twijfel over: JEZUS HEEFT 15 OF 18 JAAR IN INDIA EN IN NEPAL/TIBET GESTUDEERD alvorens terug te gaan naar Palestina. De Heiligheid is graag bereid om aan een documentaire over dit onderwerp mee te werken en gaf mij een tweetal namen van mensen die ik zou moeten contacteren.
Maar dat is nog niet alles. Ik heb ijverig allerlei boekjes (in gebrekkig Engels vertaald) gelezen die van zijn hand zijn en gepubliceerd. Daaruit bleek dat ook deze Heiligheid een volstrekte kei is in Wis- en rekenkunde en vedic mathematics een zeer warm hart toedraagt. Zijn voor-voorganger heeft een wereldwijd bekend boek hierover gepubliceerd dat jarenlang aan de basis heeft gestaan van een vak ‘vedisch rekenen’ op de Plato Basisschool in Amsterdam die indertijd vanuit de School voor Filosofie en onder mijn leiding is opgericht. Het was ook duidelijk dat de heiligheid vooral grotere en wereldwijde bekendheid wil geven aan dit onderwerp dat met name binnen computerprogramma’s van grote waarde zou kunnen zijn. Het gaat dan bijvoorbeeld over de waarde van het getal 0 en over het oneindig-teken en de betekenis er van enz. Abstracte algebra dus. Ik vroeg hem ernaar en hij sprak er enthousiast over.
In de avond is er darshan en behalve een wat aftandse sannyasi uit Benares die geen woord Engels sprak was er niemand. De Heiligheid kwam binnen sprak een korte tijd met de sannyasi en zweeg toen. Iedereen (wij drieen dus) zweeg en waren stil. De sannyasi verdween en toen waren er alleen nog de heiligheid en ik: zwijgend. Na een lange stilte van wel 10 minuten zwijgen vroeg de Heiligheid plotseling in het Engels (!) are you happy? Ik antwoordde dat ik ‘happy’ was hoewel de situatie van in stilte met z’n tweeen tijdens een darshan te zitten wat ongebruikelijk voorkwam. De Heiligheid zweeg en glimlachte. Toen stond hij op en liep naar beneden om naar de koeien te gaan kijken. Er is een stal met zo’n 70 koeien die veelal van de straat zijn opgepakt en oud zijn en geen melk meer geven (maximaal 5 liter per dag). De koemest en urine worden gebruik voor allerlei ayurvedische geneesmiddelen. Ik kreeg ook een fles met koeienpies aangeboden om mee naar huis te nemen (ideaal voor een mooie huid!). Dat ging me echter te ver en ik heb beleefd ‘neen’ gezegd. Na de koeieninspectie kwam er een inspectie van de bibliotheek en van de tempel. De tempel is voor buitenlanders niet toegankelijk dus ik bleef netjes buiten wachten. Inmiddels waren meer mensen aangekomen inclusief een devotee die in de financiele wereld werkzaam is en die vloeiend Engels sprak. Dus weer naar boven om de ‘darshan’ voort te zetten. Er waren toen plm 15 mensen. Na een algemeen gesprek richtte de heiligheid zoals gebruikelijk zich weer tot mij en vroeg of ik nog vragen had. Die had ik dus en we spraken over publiciteit voor de Matha en de wereldwijde uitstraling van het werk van de matha (vooral op het gebied van vedische wiskunde). Na enig heen en weer gepraat in het Hindi tussen de heiligheid en de vertaler kwam de mededeling dat de matha tot nu toe geen vertegenwoordiging buiten India heeft en dat de Heiligheid graag zou zien dat ik de matha zou gaan vertegenwoordigen buiten India. Ik wist niet wat ik hoorde! In de ochtend had ik met Carin telefonisch gesproken en ik had haar gezegd dat ‘ we beet hadden’ maar dat het nu toch echt tijd werd om de vis ook werkelijk ‘binnen te halen’ Wist ik veel dat we nu een WALVIS met een hele kleine hengel hadden binnegehaald! Het betekent in feite een blanco cheque om datgene te doen voor de matha wat het werk van de Matha verder kan brengen voor het welzijn van alle mensen, niemand uitgezonderd vasudaiva kutumbakham: we zijn allemaal een grote familie of : heb je naaste lief omdat je die zelf bent.
Wat een verrassing, wat een verbijstering wat een enorme verantwoordeljkheid en wat een eer. Carin was ook heel blij met dit nieuws en vroeg onmiddellijk om haar trouw en erkentelijkheid aan de Heiligheid door te geven. Zo gaan we verder.
De helft van de reis zit er nu op. Gisteren mocht mijn verjaardag vieren aan de Ganges die in Rishikesh nog een snelstromende bergrivier is. Rishikesh is een heel merkwaardige mengelmoes van een relatief kleine Indiase stad met een soort waterhoofd aan ashrams, yoga centra, meditatie clubjes, ayur veda in alle vormen en maten, reiki, massage, zingen, dansen en ga maar door. Van oudsher was Rishikesh een zeer spirituele plek hetgeen ook de aanwezigheid van zoveel ashrams verklaart. Daar is echter weinig van over. Ongeveer 10 jaar geleden was ik er ook maar toen was er nog geen vliegveld in de buurt (nu wel) en kon je er alleen met de trein vanuit Delhi komen tot aan Haridwar. Van Haridwar dan een bus of taxi voor de laatste 25 km naar Rishikesh.
Dat is nu verleden tijd en alle onroerend goed en toeristische trekpleisters ontwikkelaars hebben zich ook op Rishikesh gestort. De wegen worden nu kapotgereden door allerlei terreinwagens met grote rubberboten op het dak en 6 of 8 blanke passagiers die ergens in de bergen willen ‘raften’ of ‘bungy springen’ aapjes kijken, bergklimmen, skien, noem maar op. Op ieder mooi strandje langs de Ganges zijn nu strandhutjes gebouwd in rijen van 10 of 20 voor de Ganges-ganger om er te mediteren, in het water te spingen, te snorkelen of wat nog meer. Rishikesh is hard op weg Volendam te worden.
Er wordt in ieder geval wel geld verdiend. Zelfs de bedelaars doen goede zaken. Overigens zijn ook de bedelaars georganiseerd en zij huren een plek van hun ‘pooier’ die een deel van de opbrengsten opstrijkt. Veelal hebben deze heren diverse afgebakende concessies in verschillende steden zodat zij zich per vliegtuig van de ene plek naar de andere laten vervoeren om de opbrengst op te halen. Wat dat betreft zijn de zaakjes prima georganiseerd. Dit systeem kan alleen bestaan vanwege de alom tegenwoordige corruptie. Ongetwijfeld deel ook de politie in de ‘buit’. Kind van de rkening zijn de bedelaars en de toeristen. Maar wie bekommert zich daar nu om? Het gaat toch om geld verdienen? De geldhonger in India is grenzeloos en met 1,2 miljard inwonders heeft dat enorme maatschappelijke consequenties. Een ding is zeker: de rijken worden rijker en de armen bungelen aan de onderkant van het bestaan. Nog armer kunnen ze niet meer worden. Niemand weet de oplossing, terwijl men heel goed weet dat dit zo niet eindeloos kan doorgaan.
Wat de speurtocht naar Jezus betreft viel het me op dat er bij alle ashrams en contacten die ik had meegekregen om te bezoeken geen echte belangstelling bestaat naar de vraag of Jezus zijn hogere opleiding in India/Nepal heeft gehad. Men kiest veel liever voor de veilige uitweg en houdt dan een lang betoog over het belang van de inhoud van de boodschap en over het belang om Jezus’ boodschap in praktijk te brengen en te verwerkelijken. De ‘Navolging van Christus’ dus. Het zou er nog maar bijkomen dat ze me ook gingen vertellen dat Thomas van Kempen een Middeleeuwse Augustijner monnik was uit Zwolle. Dus waarom zou je je zo druk maken om wat irrelevante historische gegevens? Dat is wel een heel gemakkelijk en veilig excuus dat geen hout snijdt. De waarheid willen ontdekken begint met het op een rijtje krijgen van de feiten. Die feiten zijn 2000 jaar lang weggemoffeld met als gevolg dat we een volstrekt verkeerd beeld van Jezus Christus hebben en van de aard en het belang van India als bakermat van alle grote godsdiensten in de wereld. Dit verhaal handen en voeten geven betekent een geheel nieuwe impuls aan de religieuze beleving, zeker in het Westen.
Het is mij inmiddels duidelijk geworden dat ik toch naar het Hemis klooster zal moeten gaan en moeten proberen de Abt van het Klooster te overtuigen van het belang om het manuscript van het Evangelie van Issa openbaar te maken en met een wetenschappelijk verantwoorde vertaling te komen. Ik had gehoopt dit ‘probleem’ te kunnen omzeilen maar voor zover ik het kan overzien zit dat er niet in.
Volgens Notovitch zijn er overigens nog een aantal andere afschriften van deze teksten in andere kloosters in Tibet terwijl het origineel in het Pali zich ook in Tibet bevindt. Netwerken met de Chinese overheid zou wellicht een andere route kunnen opleveren maar daar gaat tijd en veel geduld in zitten.
‘s Morgens vertrek ik naar Puri. In 2007 verklaarde de Shankaracarya van Puri, Shri NIscalananda sarasvati, al onomwonden dat Jezus 18 jaar in India/Nepal heeft gestudeerd (o.a. in Puri) en ik hoop dat hij deze uitspraak zal herhalen, liefs met aanvullende informatie.
Ik ben benieuwd.
Ik lijk wel een abonnement te hebben op het in piepkleine auto’s (zoals een Suzuki Alto) half India rond te rijden buiten de begaanbare hoofdsnelwegen. Ook nu weer een hobbelweg van 5 uur naar de Ramana MaHarshi Ashram in Tiruvannamalai. 
Ik ben daar al vier keer eerder geweest en wist min of meer wat me te wachten stond. Maar de chauffeur had me gerustgesteld met de uitspraak dat het drie uur rijden was terwijl het vijf uur rijden werd. Dit laatste kwam ook omdat we midden in de verlatenheid van het Indiase platteland in de verzengende hitte een lekke band kregen. ‘Five minutes’ zei de altijd lachende chauffeur. Maar nee hoor, het werden er 45 terwijl ik langzamerhand al visioenen kreeg van het staande houden van een Express bus van Pondicherry naar Bangalore en om Ramana Maharshi maar te vergeten. Het leek wel alsof de grote meester het gehoord had en zich persoonlijk voelde aangesproken. Plotseling lieten de nukkige wielmoeren los en kon de reserveband erop worden gezet. Wat ben ik blij dat ze in India nog niet zo doorgedraaid zijn als in Europa door auto’s met zo’n schlemielig ‘get-you-home-tyre’ uit te rusten. Dat zou ronduit misdadig zijn geweest.
Opgewekt door dus naar Ramana Maharshi met nog steeds dezelfde zwijgzame chauffeur die met moeite ‘five minutes’ kon uitbrengen. Sommige weggedeelten zijn zo slecht dat er gaten of liever holen in de weg zijn van soms wel 0,5 meter diep! Als je ‘s nachts over zo’n weg rijdt die je niet kent is dat vragen om een drama. Toch denderen de bussen vrachtwagens (die de oorszaak zijn van deze slechte wegen) gewoon door zonder nauwelijks te remmen. Het lijkt wel alsof ik hier een crash cursus doe (of een ‘refresher’) praktische filosofie en het allemaal in opperste gelukzaligheid mag aanvaarden met de beminnelijkheid van de glimlach van ‘it is all all because of Ram!’.
In ieder geval kwam ik in die gemoedsgesteldheid aan en was ik nog net op tijd voor mijn ‘lunch-afspraak’ (ja, ja zelfs in India blijft het ‘business as usual’) met mijn vriend V. Ganeshan. Shri Ganeshan is een man van mijn leeftijd die de laatste jaren van Ramana Maharshi van nabij heeft meegemaakt en die jarenlang leiding heeft gegeven aan de Ashram en aan het maandblad van de organisatie. Nu geeft hij nog lezingen, ook in Amerika, en hij ontvangt mensen en groepen bij hem thuis. Zijn thuis is een comfortabele woning helemaal weggestopt in de bossen rond de ashram. Hij wordt door de ashram onderhouden en wordt dus niet geplaagd door allerlei wereldse zorgen. Kortom: een gelukkig mens die zich de luxe van een beminnelijke glimlach kan veroorloven. It is all because of Ram! Beiden genoten we van de beminnelijkheid van een glimlach over en weer: we keken dus naar elkaar als in een spiegel.
Shri Ganeshan kon uit eigen ervaring of informatie geen uitspraak doen over de opleiding van Jezus in India. Aan de andere kant wees hij erop hoezeer Ramana Maharshi – in lijn met Shri Ramakrishna en ook met Paramahamsa Yogananda – een bijzondere verbondenheid had met Jezus, met de Bijbel en met de Christus-energie. Voor deze mensen is de Christus-energie identiek met Krishna-energie. In de boekwinkel van de Ashram heb ik nog snel een boek van hem gekocht met uitspraken van Ramana Maharshi en er staan inderdaad prachtige uitleggen (uitleggingen??) in van Ramana Maharshi over Jezus. In deze zin is Jezus al onderdeel geworden van het Indiase erfgoed en is hij erin opgenomen. Is dat ook geen bewijs dat hij een ‘kind van India’ was en is? Ik heb een mooie video opname kunnen maken die we in Nederland wel zullen uitwerken. Onderstaand twee vrolijke You-Tube filmpjes met wat beelden van de omgeving.
Daarna, pl 14.30 snel weer terug vanwege een diner afspraak in Bangalore om 19.30 met Rashmi Tackerya, een supporter van Tattvaloka en vriend van Ramachandran.
Ja er gebeurt heel wat maar ik houd de dingen nog open.
Dingen kunnen nog alle kanten uitgaan:
- Jezus was nooit in india
- Jezus was een ‘verschijning’ van Elisha (de discipel van Elias/Elia)
- Jezus was een bijzonder figuur die ooit in Palestina ten tonele verscheen en die nu al 2000 jaar lang dood is.
Etc.
In India is er de levende traditie die maakt dat bijzondere mensen Jezus ‘zien’ of zijn aanwezigheid kunnen ‘voelen’. Krishna energie en Christus energie worden hier vrijwel gelijkgesteld. Dit is het verhaal van de levende traditie. Heel interessant. In het Westen zouden we er furore mee maken en het hebben over visioenen etc maar hier in India is het onderdeel van de traditie dat bijzondere mensen het vermogen hebben om ‘in te tunen’ op de grote voorgangers van de mensheid.
De meeste mensen hier ‘weten’ echter van binnen dat jezus een ‘ kind van India’ was en hier zijn uiteindelijke vorming heeft meegekregen. Dit gegeven is voor mij het groeipunt. Morgenvroeg vertrek ik naar Rishikesh en ik hoop dat daar veel meer duidelijk zal worden. Iedereen zegt dat je in Rishikesh moet zijn voor meer en concrete informatie over Jezus in India. Ik ben dus zeer benieuwd.Ik hoop daar veel en hopelijk ook meer concrete informatie aan te kunnen boren.
Ik ben echt benieuwd. Het is nog te vroeg om conclusies te trekken. Ik heb echter al een paar keer aangegeven dat het blijkt dat Jezus in India in zoverre ‘gemeengoed’ is dat men hem en zijn leer als Indiaas beschouwt, helemaal parallel aan de boodschap van Krishna. In die zin wordt hij door velen als een ‘kind van India’ beschouwd en is niemand verbaasd te horen dat hij in India heeft gestudeerd. De voedingsbodem voor tastbare resultaat is dus helemaal aanwezig. Er is ook veel werk gedaan op dit gebied door Ramakrishna, Paramahamsa Yogananda en door Ramana Maharshi en vele anderen (Satya Sai Baba, Svami Shivananda en Svami Satyananda). Ik weet zeker dat als maar maar door bij vragen er plotseling concrete informatie komt. Dat proces kan echter onmogelijk bespoedigd worden en heb ik niet in de hand. Zoals ik al schreef verwacht ik veel van mijn bezoek aan Rishikesh en aan Puri maar ook daar ligt alles open.
Ik heb wel het gevoel dat als we na mijn terugkomst duidelijke afspraken kunnen maken en ook de contouren van zo’n documentaire aangeven, ik in September nog een keer terug ga. Er is dan een reële kans dat Satya Sai Baba iets zal willen en kunnen zeggen.
Ik ben flink aan het lezen in ‘Autobiografie van een Yogi’ . 
Ik het het al eens gelezen maar ik lees de tekst nu heel anders. Vroeger las ik die tekst vanuit een standpunt dat ik het allemaal beter wist of beter zou moeten weten. Dat is gelukkig voorbij.
In Rishikesh logeer ik in in de ashram PARMATH NIKETAN. Lees maar:
Parmarth Niketan is a true, spiritual haven, lying on the holy banks of Mother Ganga, in the lap of the lush Himalayas. It is also the largest ashram in Rishikesh. Parmarth Niketan provides its thousands of pilgrims – who come from all corners of the Earth – with a clean, pure and sacred atmosphere as well as abundant, beautiful gardens. With over 1000 rooms, the facilities are a perfect blend of modern amenities and traditional, spiritual simplicity.
Rishikesh – known as the “City of the Divine”- is a spiritual center to which sages, rishis, saints and pilgrims have flocked for millennia. The roads of the city are lined with bustling market places of ethnic arts and handicrafts, fresh produce markets, holy shrines and orange -robed sadhus. Then, the road narrows, the markets become more sparse and you come upon a foot bridge, suspended high over the sacred Ganga river. As you cross this bridge, the sun streaming through the sacred Himalayas to warm your being, you will feel as if you have truly come home.
It is no surprise that pilgrims are drawn here from all over the world. The awe-inspiring beauty of the ashram, the clear, flowing Ganga, the majestic mountains, and the lush green forests will embrace and rejuvenate your entire being. Parmarth Niketan offers comfort, inspiration and upliftment for your body, mind and spirit as well as a deeper connection with the Divine. As you stay in the ashram, you will feel your soul bathing in the peace of sacred energies, including those that emanate from nature and those that linger from the timeless healing powers of saints, sages and holy ones. Parmarth Niketan contains within it the voice and the spirit of divine communion.
In Puri logeer ik in het Lee Garden Hotel vlak aan zee.
Wordt vervolgd!
Twitter
Facebook
LinkedIn
YouTube
